Biegnę

Zaczynam powoli, ciężko. Mam wrażenie, że każda moja noga waży sto kilogramów. Dwa pierwsze kilometry są najgorsze. Myślę: dziś nie dam rady, dziś nie pobiegnę. Trzeci kilometr jest trochę lepszy, nogi już nie bolą i mam wrażenie jakby coś we mnie w środku odpuszczało, ok, biegniemy – godzi się moje ciało i w ślad za nim idzie umysł. Otwieram się na wysiłek, przyjmuję zmęczenie i zaczynam cieszyć się każdym krokiem. Z każdym oddechem jestem coraz bardziej sobą. Bieganie uświadamia mi jak długą przeszłam drogę, jak z osoby, która zawsze jest krok za swoim ideałem, która nigdy nie jest taka jak być powinna i zawsze jest gorsza, stałam się SOBĄ. W czasie biegu liczę się tylko ja, prostuje myśli, zaciągam się wiosną i już wiem, że nie muszę być lepsza, że jestem wystarczająco dobra. Zdobyłam ten stan ciężką pracą, ale to właśnie samotny wysiłek fizyczny mi to uświadomił.

Jeszcze kilometr, dwa i poczuję, że nie biegnę sama. W tej myśli, w której tak mocno czuję swoją doskonałą niedoskonałość biegnie ze mną Matylda, której pojawienie się w moim życiu dało mi siłę i wszelkie supermoce. Biegnie ze mną Michał, jego kroków nie zmieszczę w żadnych słowach, a bez nich mój bieg byłby wciąż piątką zamiast dychy. Słyszę kroki moich rodziców, przyjaciół. Wszystkich, którzy byli, są. Mam wrażenie, że w biegu wspiera mnie cała moja przeszłość. Biegnie ze mną naprawdę spory tłum :) Przybijamy piątki i lecimy już ósmy kilometr. I razem z tą przeszłością staję się sobą tu i teraz.

Gdzieś na szarym końcu, ledwo łapiąc oddech, człapią ci, których tak bardzo chciałam kiedyś zapomnieć. Biegną… i tak już będzie zawsze. Nie zmuszam się już do wybaczenia, bo nie zasłużyli. A może inaczej moje krzywdy są  niewybaczalne. Chcę je uszanować, pamiętać, bo one mnie też zbudowały. Nie wybaczam więc, pamiętam, wbrew pozorom to właśnie daje mi wolność.

Zaczynam dziesiąty kilometr i już wiem, że dziś znów się udało. Biegnę po siebie, po Was, po moje życie, które na mecie jaśniej jej uśmiechem.